Tragopan modrolicy
łac. Tragopan temminckii, Gray, 1831

Jest najmniej zagrożonym gatunkiem spośród tragopanów, a przez wielu uważany jest za najładniejszego. Prowadzi skryty, nadrzewny tryb życia. Gniazdo zakłada przeważnie na drzewach lub półkach skalnych. Często zajmuje gniazda innych ptaków, skąd pisklęta po wyschnięciu wyskakują na ziemię, a po kilku dniach potrafią latać. Tragopany jako jedyne z bażantów nie zakładają gniazd na ziemi. Podczas godów samce nadymają jaskrawo kolorowe worki skórne w kształcie śliniaka.
Występowanie: od wschodnich Himalajów do zachodnich Chin i Wietnamu

samiec
Długość ciała: ok. 65 cm
Długość skrzydła: 21–26 cm
Masa ciała: 1,35–1,45 kg

samica
Długość ciała: ok. 58 cm
Długość skrzydła: 20–22 cm
Masa ciała: 0,9–1,05 kg

Paw jawajski (PL)
łac. Pavo muticus

Zwany również złotym lub zielonym. W naturze zagrożony wyginięciem ze względu na kłusownictwo. To jeden z trzech gatunków pawi żyjących na świecie obok pawia indyjskiego oraz pawia kongijskiego. Występuje w trzech podgatunkach. W lubińskim zoo zamieszkuje podgatunek Pavo muticus muticus, czyli paw jawajski. Pomimo dymorfizmu płciowego samiec i samica są pięknie ubarwione. Preferowane środowisko to łąki, skraje lasów, zarośla, tereny bagienne i bliskie cieków wodnych. Najczęściej spotykane są na terenach nizinnych, ale były widywane na wys. do 2300 m n.p.m. Żyją najczęściej w małych grupach składających się z kilku samców i kilku samic, ale zdarzają się stada rodzinne. Gniazdują na ziemi, często wśród gęstej roślinności. Znosi 3-6 jaj. Wysiadywaniem zajmuje się wyłącznie samica.

Jest to gatunek poligamiczny. W okresie rozrodczym samiec gromadzi wokół siebie kilka kur. Jest wtedy bardzo agresywny wobec rywali i często dochodzi do bójek. Jest to gatunek wymagający i rzadko występujący w hodowlach prywatnych oraz ogrodach zoologicznych.

Występowanie:
gęste lasy południowo-wschodniej Azji

Pokarm:
wszystkożerne; preferują zielone części roślin i drobne zwierzęta

Długość ciała: samiec 1,8–3 m, samica 1-1,1 m
Masa ciała: samiec 3,8–5 kg, samica 1–1,1 kg
Długość skrzydła: samiec 0,46–0,54 m, samica 0,42–0,45 m

Malaiischer Ährenträgerpfau (DE)
Pavo muticus

Auch Grüner Pfau genannt. In seinem natürlichen Lebensraum ist er aufgrund der Wilderei vom Aussterben bedroht. Es ist eine der drei Pfauengattungen weltweit, neben dem Blauen Pfau und dem Kongopfau. Es gibt drei Untergattungen des Ährenträgerpfaues. In unserem Zoo befindet sich die Untergattung Pavo muticus muticus. Trotz des sexuellen Dimorphismus sind sowohl Männchen als auch Weibchen sehr schön gefärbt. Zu ihren bevorzugten Lebensräumen gehören Wiesen, Waldränder, Dickichte, sumpfige Gebiete, sowie das Gelände in der Nähe von Wasserläufen. Sie bewohnen meistens Flachland, obwohl sie schon auf Höhen von bis zu 2300 Meter gesehen wurden. Diese Vögel leben meistens in Gruppen von einigen Männchen und einigen Weibchen, obwohl es kommen auch Familienschwärme vor. Sie bauen ihre Nester auf dem Boden, oft mitten in dicker Vegetation. Das Weibchen legt 3-6 Eier, die es auch alleine ausbrütet.

Es ist eine polygame Gattung. Während der Brunftzeit sammelt ein Männchen einige Weibchen um sich. Es wird auch in diesem Zeitraum den Konkurrenten entgegen aggressiv, weswegen es oft zu Kämpfen kommt. Es ist eine anspruchsvolle Vogelart, die weder in privater Zucht noch in Tiergärten oft zu finden ist.

Vorkommen: dicke Wälder Südostasiens

Ernährung: alles fressend; am liebsten grüne Pflanzenteile und kleine Tiere

Körperlänge: Männchen 1,8–3 m; Weibchen 1–1,1 m
Körpergewicht: Männchen 3,8–5 kg; Weibchen 1–1,1 kg
Flügellänge: Männchen 0,48–0,54 m; Weibchen 0,42–0,45 m

Java peafowl (EN)
Pavo muticus

Also called the green peafowl. Due to poaching it is endangered in its natural environment. It belongs to one of the three peafowl species that exist worldwide, next to the Indian and Congo peacocks. In our zoo you can admire the subspecies Pavo muticus muticus. Although sexual dimorphism is present, both male and female birds have beautiful plumage. They are found in habitats such as meadows, near the edge of forests, thickets, wetlands and in the proximity of watercourses. They are most commonly seen in lowlands, but have been spotted at a height of up to 2300 m above sea level. They tend to live in groups of a few males and a few females but family ostentations also occur. These birds build their nests on the ground, often among thick vegetation. Typically three to six eggs are laid, which are then incubated by the female alone.

It’s a polygynous species. Around the breeding period a male will typically gather a few females around himself. During this time males get very aggressive towards rivals and fights are not uncommon. It is a very demanding bird and not one usually found in private collections or even zoological gardens.

Distribution: thick forests of Southeast Asia

Diet: omnivorous; preferred foods: green plant parts and tiny animals

Body length: male 1,8–3 m; female 1–1,1 m
Body weight: male 3,8–5 kg; female 1–1,1 kg
Wing length: male 0,48–0,54 m; female 0,42–0,45 m

Kur bankiwa (PL)
łac. Gallus gallus

Jest dzikim przodkiem kury domowej. Powodem udomowienia nie było mięso czy jaja – hodowano je głównie z przeznaczeniem na walki kogutów. W Chinach uważano, że charakter koguta bankiwa uczyć miał prawdziwego mężczyznę waleczności, wspólnych posiłków z rodziną, chronienia żony w razie niebezpieczeństwa oraz wczesnego wstawania.

Występowanie:
południowo-wschodnia Azja, Pakistan, Indie, Malezja, Jawa, Małe Wyspy Sundajskie

Pokarm: nasiona, zielone części roślin, drobne bezkręgowce, owady

Długość ciała: samiec 65-78 cm, samica 41-46 cm
Długość skrzydła: samiec 20,3-25 cm, samica 17,7-20 cm
Masa ciała: samiec 0,79-1,14 kg, samica 0,51-0,62 kg

Bankivahuhn (DE)
Gallus gallus

Er ist der Vorfahre des Haushuhns. Der Grund für die Domestizierung war nicht Fleisch oder Eier – sie wurden hauptsächlich für Hahnenkämpfe gezüchtet. In China wurde es geglaubt, dass die Natur des Bankivahahns einem echten Mann beibringen sollte, mutig zu sein, Mahlzeiten mit seiner Familie zu teilen, seine Frau im Gefahrenfall zu schützen und früh aufzustehen.

Vorkommen: Südostasien, Pakistan, Indien, Malaysia, Java, Kleine Sundainseln

Ernährung: Samen, grüne Pflanzenteile, kleine Wirbellose, Insekten

Körperlänge: Männlich 65-78 cm, Weiblich 41-46 cm
Blattlange: Männlich 20,3-25 cm, Weiblich 17,7-20 cm
Körpergewicht: Männlich 0,79-1,14 kg, Weiblich 0,51-0,62 kg

Red junglefowl (EN)
Gallus gallus

It is a wild ancestor of the domestic chicken. The reason for the domestication was not meat or eggs – they were bred mainly for cockfighting. In China, it was believed that the red junglefowl cock’s character should teach a real man to be brave, share meals with his family, protect his wife from danger and wake up early.

Distribution: Southeast Asia, Pakistan, India, Malaysia, Java, Lesser Sunda Islands

Diet: seeds, green parts of plants, small invertebrates, insects

Body length: Male 65-78 cm, Female 41-46 cm
Wing lenght: Male 20,3-25 cm, Female 17,7-20 cm
Body weight: Male 0,79-1,14 kg, Female 0,51-0,62 kg

Wieloszpon szary (PL)

łac. Polyplectron bicalcaratum, Linnaeus, 1758
Wieloszpon szary należy do bażantów. Zamieszkuje wiecznie zielone gęste lasy do wys. nawet 200 m n.p.m. Najbardziej aktywny jest w godzinach porannych i popołudniowych. Nocuje na drzewach, kilka metrów nad ziemią. Samce tego gatunku to jedne z najładniej tokujących bażantów. Ich lśniący ogon z metalizującymi oczkami, rozłożony w kształcie wachlarza, przypomina podczas godów tren pawia.
Występowanie: południowa część Azji, Indie po Himalaje, Mjanma, Półwysep Indochiński

samiec
Długość ciała: 56–76 cm
Długość skrzydła: 21–24 cm
Masa ciała: 0,6–0,91 kg
samica
Długość ciała: 48–55 cm
Długość skrzydła: 17–21 cm
Masa ciała: ok. 1,1 kg

Grauer Pfaufasan (DE)

łac. Polyplectron bicalcaratum, Linnaeus, 1758
Er bewohnt immergrüne, dichte Wälder bis zu einer Höhe von 2000 m ü.M. Der graue Pfaufasan ist morgens und nachmittags am aktivsten und verbringt die Nächte in Bäumen, einige Meter über dem Boden. Der Paarungstanz der Männchen dieser Spezies gehört zu den schönsten aus allen Fasanenartigen. Der glänzende Schwanz mit Augenflecken, in Form eines Fächers ausgebreitet, ähnelt während der Paarungszeit einem Pfauenschwanz.
Vorkommen: Südasien, Indien bis zum Himalaya, Myanmar, Indochinesische Halbinsel

Männchen
Körperlänge: 56–76 cm
Flügellänge: 21–24 cm
Körpermasse: 0,6–0,91 kg
Weibchen
Körperlänge: 48–55 cm
Flügellänge: 17–21 cm
Körpermasse: 0,46–0,5 kg

Grey peacock-pheasant (EN)

łac. Polyplectron bicalcaratum, Linnaeus, 1758
It lives in evergreen, dense forests up to 2000 m above sea level. It is mostly active in the morning and afternoon. The grey peacock-pheasant sleeps in trees, a few metres above the ground. The courtship displays of the males belong to the most beautiful among pheasants. Their shiny tail covered with metallised eyespots, spread out in the shape of a fan, resembles a peacock train.
Distribution: southern Asia, India all the way to the Himalayas, Myanmar, Mainland Southeast Asia

male
body length: 56–76 cm
wing length: 21–24 cm
body mass: 0,6–0,91 kg
female
body length: 48–55 cm
wing length: 17–21 cm
body mass: 0,46–0,5 kg

Uszak biały (PL)

łac. Crossoptilon crossoptilon drouynii, Hodgson, 1838
Występuje w wysokogórskich prześwietlonych lasach z gęstym podszytem, na wysokości 3000–4500 m n.p.m., w pobliżu źródeł wody (zimą zastępuje ją śniegiem). W okresie zimowym ptaki te łączą się w większe grupy i schodzą do lasów w niższych rejonach. Tak jak u wszystkich rodzajów uszaków, samce i samice ubarwione są jednakowo. W ziemi ryją tylko dziobem, który jest do tego specjalnie przy-stosowany (jest silny i szeroki).
Występowanie: od wschodniego Tybetu do południowo-zachodniego Junnanu; zachodni Syczuan, południowy Qinghai

samiec / samica
Długość ciała: 86–96 cm
Długość skrzydła: 21–26 cm / 20–22 cm
Masa ciała: 1,35–1,45 kg / 0,9–1,05 kg

Weißer Ohrfasan (DE)

łac. Crossoptilon crossoptilon drouynii, Hodgson, 1838
Er kommt in lichten Hochgebirgswäldern mit dichtem Unterholz vor, auf Höhen von 3000 bis 4500 m ü.M., in der Nähe von Gewässer (deren Rolle in der Diät im Winter durch Schnee ersetzt wird). Im Winter formen weiße Ohrfasane größere Gruppen und steigen zu den Wälder in niedriger gelegenen Regionen ab. Wie bei allen Ohrfasanen sind Männchen und Weibchen dieser Spezies gleich gefärbt. Sie wühlen in der Erde nur mit dem Schnabel, der sehr gut dafür geeignet ist (er ist stark und breit).
Vorkommen: von Osttibet bis in Südwest-Yunnan; West-Sichuan, Süd-Qinghai

Männchen / Weibchen
Körperlänge: 86–96 cm
Flügellänge: 21–26 cm / 20–22 cm
Körpermasse: 1,35–1,45 kg / 0,9–1,05 kg

White-eared pheasant (EN)

łac. Crossoptilon crossoptilon drouynii, Hodgson, 1838
It can be found in high mountain forests with dense undergrowth, at altitudes between 3000 and 4500 m above sea level, near water sources (whose role is replaced by snow in the cold months). In winter, white-eared pheasants merge into larger flocks and descend into forests in lower regions. As with all eared pheasants, males and females of this species are coloured exactly the same. They dig in the ground only with their beaks, which are well-adapted to it (they are strong and wide).
Distribution: from eastern Tibet to southwestern Yunnan; western Sichuan, southern Qinghai

male / female
body length: 86–96 cm
wing length: 21–26 cm / 20–22 cm
body mass: 1,35–1,45 kg / 0,9–1,05 kg

Paw indyjski (PL)

łac. Pavo cristatus, Linnaeus, 1758
Samce pawia indyjskiego są niezwykle ubarwione, a w szacie godowej ozdobione długim trenem barwnych piór (pozornie tworzących ogon), które zaczynają tracić już w lipcu. Ptaki te charakteryzują się znakomitą czujnością: w razie pojawienia się drapieżnika wszczynają alarm, charakterystycznie trąbiąc. W Polsce popularne były na dworach królewskich. Aby ustrzec się przed kradzieżą ptaków, rozgłaszano informacje o nieszczęściach, jakie mogą wywołać pióra pawia trzymane w domach.
Występowanie: Indie, Pakistan, Jawa, Sri Lanka, Nepal

samiec
Długość ciała: 210–230 cm
Długość skrzydła: 44–55 cm
Masa ciała: 3,75–6 kg
samica
Długość ciała: 80–100 cm
Długość skrzydła: 40–42 cm
Masa ciała: 2,5–4 kg

Blauer Pfau (DE)

łac. Pavo cristatus, Linnaeus, 1758
Die Männchen sind außergewöhnlich gefärbt und während der Paarungszeit tragen einen Prachtkleid, das mit einer langen Schleppe aus bunten Federn geschmückt ist und scheint, einen Schwanz zu formen. Die Schleppe wird schon im Juli verloren. Blaue Pfauen charakterisieren sich durch ihre ausgezeichnete Wachsamkeit; wenn ein Raubtier sich zeigt, lösen sie einen Alarm aus, charakteristisch blasend. In Polen waren sie auf königlichen Höfen beliebt. Um sich vor dem Vögeldiebstahl zu schützen, wurden Informationen über das Unglück verbreitet, das zu Hause gehaltene Federn des Pfaus verursachen können.
Vorkommen: Indien, Pakistan, Java, Sri Lanka, Nepal

Männchen
Körperlänge: 210–230 cm
Flügellänge: 44–55 cm
Körpermasse: 3,75–6 kg
Weibchen
Körperlänge: 80–100 cm
Flügellänge: 40–42 cm
Körpermasse: 2,5–4 kg

Indian peafowl (EN)

łac. Pavo cristatus, Linnaeus, 1758
Male Indian peafowls are coloured in an extraordinary way and in the mating season they wear a long train of colourful feathers, seemingly forming a tail, which they start to lose already in July. Peacocks are characterised by their excellent vigilance; when a predator appears, they set an alarm off, producing characteristic calls. In Poland blue peafowls were popular at royal courts. In order to protect them from being stolen, rumours were spread about misfortunes caused by peacock feathers kept at home.
Distribution: India, Pakistan, Java, Sri Lanka, Nepal

male
body length: 210–230 cm
wing length: 44–55 cm
body mass: 3,75–6 kg
female
body length: 80–100 cm
wing length: 40–42 cm
body mass: 2,5–4 kg

Olśniak himalajski (PL)

łac. Lophophorus impejanus, Latham, 1790
Samce charakteryzują się metaliczną barwą piór. Samice ubarwione są dość jednolicie, w odcieniach brązu. Ich naturalnym środowiskiem są lasy dębowo-jodłowe z otwartymi zboczami trawiastymi i klifami, położone na wys. 2500–5000 m n.p.m. W zimie schodzą na ok. 2000 m n.p.m., gromadząc się w większe stada. Ich mocny dziób przystosowany jest do kopania w twardym górskim gruncie, nawet do 25 cm głębokości.
Występowanie: od wschodniego Afganistanu do zachodnich Chin; Himalaje, północne Indie i Nepal

samiec
Długość ciała: 64–72 cm
Długość skrzydła: 29–32 cm
Masa ciała: 1,98–2,38 kg
samica
Długość ciała: 64–72 cm
Długość skrzydła: 26–29 cm
Masa ciała: 1,8–2,15 kg

Himalaya-Glanzfasan (DE)

łac. Lophophorus impejanus, Latham, 1790
Das Männchen zeichnet sich durch die metallische Farbe der Federn aus. Weibchen sind ziemlich gleichmäßig braun gefärbt. Ihr natürlicher Lebensraum sind Eichen- und Tannen-Mischwälder mit offenen, mit Gras bewachsenen Berghängen und Klippen, die auf einer Höhe von 2500–5000 m ü.M. liegen. Im Winter steigen sie auf etwa 2000 m ab und sammeln sich in größeren Schwärmen. Der starke Schnabel ist zum Graben in hartem Bergboden geeignet, sogar bis zu 25 cm tief.
Vorkommen: von Ostafghanistan bis Westchina; der Himalaya, Nordindien und Nepal

Männchen
Körperlänge: 64–72 cm
Flügellänge: 29–32 cm
Körpermasse: 1,98–2,38 kg
Weibchen
Körperlänge: 64–72 cm
Flügellänge: 26–29 cm
Körpermasse: 1,8–2,15 kg

Himalayan monal (EN)

łac. Lophophorus impejanus, Latham, 1790
The males are characterised by the metallic colour of their feathers. The females are rather uniformly coloured in brown. Their natural habitats are oak-fir mixed forests with open grassy slopes and cliffs, located at an altitude of 2500–5000 m above sea level. In winter they descend to about 2000 metres, gathering into larger bevies. Their strong beaks are well-suited for digging in hard mountain soil, up to 25 cm deep.
Distribution: from eastern Afghanistan to western China; the Himalayas, northern India and Nepal

male
body length: 64–72 cm
wing length: 29–32 cm
body mass: 1,98–2,38 kg
female
body length: 64–72 cm
wing length: 26–29 cm
body mass: 1,8–2,15 kg

Kur siwy (PL)

łac. Gallus sonneratii, Temminck, 1813
Bażant pochodzący z Indii, który preferuje gęste lasy i zarośla. Dla bezpieczeństwa noce spędza na drzewach, ale żeruje na terenach otwartych, zachowując maksimum ostrożności. W naturze żywi się nasionami, zielonymi częściami roślin, owadami, pajęczakami oraz mięczakami. U kura siwego wyraźnie zaznaczony jest dymorfizm płciowy. Kogut jest bardziej kolorowy, posiada na piórach wzorki; kura zaś posiada ubarwienie w odcieniach brązu. W okresie lęgowym samiec przebywa z kilkoma samicami jednocześnie. Kury znoszą 3–6 jaj, które wysiadują 3 tyg., potem samodzielnie zajmują się pisklętami. Liczebność populacji kura siwego spada, a głównym zagrożeniem jest kurczący się biotop oraz polowania.
Występowanie: Półwysep Indyjski

samiec
Długość ciała: 70–80 cm
Długość skrzydła: 22–25,5 cm
Masa ciała: ok. 0,79–1,15 kg
samica
Długość ciała: 38 cm
Długość skrzydła: 19–21,5 cm
Masa ciała: ok. 0,7–0,8 kg

Graues Kammhuhn (DE)

łac. Gallus sonneratii, Temminck, 1813
Eine aus Indien stammende Fasanenart, die sich am besten in dichten Wäldern und Dickichten fühlt. Für eigene Sicherheit verbringt das graue Kammhuhn die Nächte auf Bäumen; Nahrung sucht es jedoch im freien Land, immer mit höchster Vorsicht. In der Natur frisst es Samen, junge Pflanzen, Insekten, Spinnentiere und Mollusken. Sexualdimorphismus ist bei dieser Vogelart sehr gut merkbar. Der Hahn ist bunter und hat gemusterte Federn, wobei die Henne braun gefärbt ist. Die Männchen sind während der Brutzeit mit verschiedenen Partnerinnen auf einmal. Die Henne legt ca. 3–6 Eier, die sie dann 3 Wochen bebrütet und danach sich alleine um die Küken kümmert. Die Populationszahl des Sonnerathuhns nimmt ab. Die Hauptbedrohungen sind: das immer verringernde Biotop, Jagd.
Vorkommen: Indischer Subkontinent

Männchen
Körperlänge: 70–80 cm
Flügellänge: 22–25,5 cm
Körpermasse: ca. 0,79–1,15 kg
Weibchen
Körperlänge: 38 cm
Flügellänge: 19–21,5 cm
Körpermasse: ca. 0,7–0,8 kg

Grey junglefowl (EN)

łac. Gallus sonneratii, Temminck, 1813
This pheasant species has its origins in India. Its preferred habitats are dense woodlands and thickets. For safety it spends the nights on trees but it forages in open terrain, always with extreme caution. It feeds on seeds, green plant shoots, insects, arachnids, and molluscs. Sexual dimorphism is very well marked in grey junglefowls. The cock has more colourful, patterned feathers, while the hen’s colouring is in shades of brown. Roosters spend the breeding time with a few hens at once. Females lay 3–6 eggs that they then brood for 3 weeks, after which time they care for the chicks alone. The population of grey junglefowls is decreasing, main dangers being the shrinking of natural habitats and hunting.
Distribution: Indian subcontinent

male
body length: 70–80 cm
wing length: 22–25,5 cm
body mass: ca. 0,79–1,15 kg
female
body length: 38 cm
wing length: 19–21,5 cm
body mass: ca. 0,7–0,8 kg

Kiściec żółtosterny (PL)

łac. Lophura erythrophthalma, Raffles, 1822
Kiściec żółtosterny zamieszkuje wiecznie zielone gęste lasy tropikalne do wys. 900 m n.p.m. Jest słabo poznanym bażantem, uważanym za gatunek narażony na wyginięcie. Przyczyniają się do tego pożary oraz wycinka lasów na szeroką skalę, która fragmentuje naturalne siedliska. Ptak ten rzadko pojawia się w hodowlach. Według stanu na 2015 r. nie występował on w żadnym europejskim zoo.
Występowanie: Malezja, Sumatra, Indonezja, Borneo

samiec
Długość ciała: 47–50 cm
Długość skrzydła: 24–25 cm
Masa ciała: ok. 1 kg
samica
Długość ciała: 42–44 cm
Długość skrzydła: 20–22 cm
Masa ciała: ok. 0,8 kg

Gelbschwanzfasan (DE)

łac. Lophura erythrophthalma, Raffles, 1822
Er bewohnt immergrüne dichte Tropenwälder bis zu einer Höhe von 900 m ü.M. Von diesen Fasanen ist wenig bewusst; sie gelten als eine vom Aussterben bedrohte Art. Das wird durch Brände und das groß angelegte Fällen von Wäldern verursacht, was seine natürliche Umwelt verheert. Der Gelbschwanzfasan ist ein selten gezüchteter Vogel. Nach den Daten aus 2015 war er in keinem europäischen Zoo zu finden.
Vorkommen: Malaysia, Sumatra, Indonesien, Borneo

Männchen
Körperlänge: 47–50 cm
Flügellänge: 24–25 cm
Körpermasse: ca. 1 kg
Weibchen
Körperlänge: 42–44 cm
Flügellänge: 20–22 cm
Körpermasse: ca. 0,8 kg

Crestless fireback (EN)

łac. Lophura erythrophthalma, Raffles, 1822
The crestless fireback lives in evergreen dense tropical forests up to an altitude of 900 m above sea level. Little is known about this pheasant; it is considered to be at risk of extinction. Its natural habitats are being fragmented by fires and large-scale forest felling. The crestless fireback is very rare in breeding. Until 2015, these birds were not to be found in any European zoo.
Distribution: Malaysia, Sumatra, Indonesia, Borneo

male
body length: 47–50 cm
wing length: 24–25 cm
body mass: ca. 1 kg
female
body length: 42–44 cm
wing length: 20–22 cm
body mass: ca. 0,8 kg

Kiściec tajwański (PL)

łac. Lophura swinhoii, Gould, 1863
Zamieszkuje gęste lasy często rosnące na zboczach gór, położone na wys. 300–2300 m n.p.m.
Z ostatnich obserwacji wynika jednak, że trudno go spotkać poniżej 1000 m n.p.m., co spowodowane jest wycinką lasów do tej wysokości, w związku z czym zanikają naturalne siedliska tego gatunku. W 1966 r. kiściec tajwański był bliski wymarcia; w środowisku naturalnym pozostało ok. 200 osobników. Wzrost liczebności do ok. 10 tys. sztuk jest skutkiem wprowadzenia obszarów chronionych oraz reintrodukcji gatunku.
Występowanie: centralna cześć wyspy Tajwan

samiec
Długość ciała: ok. 79 cm
Długość skrzydła: 25-26 cm
Masa ciała: ok. 1,1 kg
samica
Długość ciała: ok. 50 cm
Długość skrzydła: 24-24,5 cm
Masa ciała: ok. 1,1 kg

Swinhoefasan (DE)

łac. Lophura swinhoii, Gould, 1863
Er lebt in dichten Wäldern, die oft an Berghängen wachsen, auf einer Höhe von 300–2300 m ü.M. Neuere Beobachtungen zeigen jedoch, dass er unter 1000 m ü.M. kaum zu treffen ist, was durch Abholzung bis zu dieser Höhe verursacht ist – somit verschwinden die natürlichen Lebensräume dieser Spezies. 1966 war diese Art vom Aussterben bedroht; in der natürlichen Umwelt blieben nur ca. 200 Individuen. Die Erhöhung der Zahl auf etwa 10.000 ist auf die Einführung von Schutzgebieten und die Auswilderung zurückzuführen.
Vorkommen: zentraler Teil der Insel Taiwan

Männchen
Körperlänge: ca. 79 cm
Flügellänge: 25-26 cm
Körpermasse: ca. 1,1 kg
Weibchen
Körperlänge: ca. 50 cm
Flügellänge: 24-24,5 cm
Körpermasse: ca. 1,1 kg

Swinhoe’s pheasant (EN)

łac. Lophura swinhoii, Gould, 1863
It inhabits dense forests that often grow on mountainsides at a height of 300–2300 m above sea level. However, recent observations show that it is unlikely to meet the Swinhoe’s pheasant below 1000 m above sea level, which is caused by the felling of forests up to this altitude. In 1966 the species was close to extinction, with only about 200 individuals remaining in the wild. The increase to about 10,000 specimens is the result of the foundation of protected areas and the reintroduction of the bird to the wild.
Distribution: central part of the Taiwan island

male
body length: ca. 79 cm
wing length: 25-26 cm
body mass: ca. 1,1 kg
female
body length: ca. 50 cm
wing length: 24-24,5 cm
body mass: ca. 1,1 kg

Kiściec syjamski (PL)

łac. Lophura diardi, Bonaparte, 1856
Nazwa tego kiśćca wywodzi się od dawnej nazwy Tajlandii, czyli Syjamu, dlatego został uznany na-rodowym ptakiem tego kraju. Od wieków jest odławiany z naturalnego środowiska przez miejscowych mieszkańców i hodowany z drobiem domowym. W hodowli preferuje się model monogamiczny. Potocznie nazywany „prałatem”, co odnosi się do samców, których kolorystyka zbliżona jest do ornatów używanych niegdyś przez duchownych w kościele katolickim.
Występowanie: Mjanma, Tajlandia, Laos, Kambodża i południowy Wietnam

samiec
Długość ciała: ok. 80 cm
Długość skrzydła: 22–24 cm
Masa ciała: ok. 1,42 kg
samica
Długość ciała: ok. 60 cm
Długość skrzydła: 22–24 cm
Masa ciała: ok. 1,1 kg

Prälatfasan (DE)

łac. Lophura diardi, Bonaparte, 1856
Der Name dieser Art leitet sich in vielen Sprachen vom alten Namen Thailands, Siam, ab; deshalb wurde Prälatfasan als Nationalvogel dieses Landes anerkannt. Seit Jahrhunderten wird er von lokalen Anwohnern aus der natürlichen Umgebung gefangen und mit Hausgeflügel aufgezogen. In der Zucht wird monogame Paarbindung bevorzugt. Dieser Vogel wird umgangssprachlich “Prälat” genannt, was sich auf Männchen bezieht, deren Farbgebung Ornate ähnelt, die einst von Geistlichen in der katholischen Kirche verwendet wurden.
Vorkommen: Myanmar, Thailand, Kambodscha, Laos und Südvietnam

Männchen
Körperlänge: ca. 80 cm
Flügellänge: 22–24 cm
Körpermasse: ca. 1,42 kg
Weibchen
Körperlänge: ca. 60 cm
Flügellänge: 22–24 cm
Körpermasse: ca. 1,1 kg

Siamese fireback (EN)

łac. Lophura diardi, Bonaparte, 1856
The name of this species derives from the former name of Thailand, Siam, which is why it has been recognised as the national bird of this country. For centuries, it has been caught out from its natural habitats by local people and bred together with poultry. In breeding, the monogamous model is preferred. The Siamese fireback is colloquially called “prelate”, which refers to males, whose colouring is similar to chasubles once used by the clergy in the Catholic Church.
Distribution: Myanmar, Thailand, Cambodia, Laos and southern Vietnam

male
body length: ca. 80 cm
wing length: 22–24 cm
body mass: ca. 1,42 kg
female
body length: ca. 60 cm
wing length: 22–24 cm
body mass: ca. 1,1 kg

Kiściec srebrzysty (PL)

łac. Lophura nycthemera jonesi, Linnaeus, 1758
Piękny, ciekawski, wytrwały i majestatyczny ptak. Zasiedla gęste lasy górskie, tereny porośnięte gęstymi zaroślami, bambusami i paprociami na wys. 700–2100 m n.p.m. oraz pola uprawne. W Chinach był znany i hodowany od najdawniejszych czasów. Jego wizerunek występował w starożytnej sztuce, a w literaturze uosabiano go z mitycznym białym feniksem.
W ogrodzie zoologicznym w Lubinie znajduje się kiściec srebrzysty w podgatunku jonesi.
Występowanie: południowo-wschodnia Azja i Chiny

samiec
Długość ciała: ok. 125 cm
Długość skrzydła: 22-30 cm
Masa ciała: 1,1-2 kg
samica
Długość ciała: ok. 65 cm
Długość skrzydła: 15-27 cm
Masa ciała: 1-1,3 kg

Silberfasan (DE)

łac. Lophura nycthemera jonesi, Linnaeus, 1758
Ein schöner, neugieriger, ausdauernder und maje-stätischer Vogel. Er bewohnt dichte Bergwälder, Gebiete mit Dickicht, Bambus und Farnen bewachsen auf einer Höhe von 700 bis 2100 m ü.M., sowie Äckern. In China ist er seit frühesten Zeiten bekannt und gezüchtet. Sein Bild erschien in der Kunst der Antike, und in der Literatur wurde er mit dem mythischen weißen Phönix personifiziert. In Lubiner Tiergarten befinden sich Silberfasane der Unterart jonesi.
Vorkommen: Südostasien und China

Männchen
Körperlänge: ca. 125 cm
Flügellänge: 22-30 cm
Körpermasse: 1,1-2 kg
Weibchen
Körperlänge: ca. 65 cm
Flügellänge: 15-27 cm
Körpermasse: 1-1,3 kg

Silver pheasant (EN)

łac. Lophura nycthemera jonesi, Linnaeus, 1758
A beautiful, curious, persistent and majestic bird. It inhabits dense mountain forests, areas overgrown with thickets, bamboo and ferns at altitude of 700–2100 m above sea level, as well as cultivated fields. It has been known and bred in China since ancient times. Its image was present in ancient art, and in literature the silver pheasant has been epitomised with the mythical white phoenix. In the Lubin zoo there are silver pheasants of the jonesi subspecies.
Distribution: Southeast Asia and China

male
body length: ca. 125 cm
wing length: 22-30 cm
body mass: 1,1-2 kg
female
body length: ca. 65 cm
wing length: 15-27 cm
body mass: 1-1,3 kg

Kiściec ognisty (PL)

łac. Lophura ignita, Shaw, 1798
Kiściec ognisty jest uważany za jednego z najładniejszych spośród wszystkich 50 gatunków bażantów, tuż obok bażanta złocistego. Drugi człon łacińskiej nazwy tego ptaka pochodzi od słowa ignis, co oznacza ogień. Odnosi się to zapewne do ubarwienia grzbietu, brzucha oraz ogona samca, które przypomina płomienie. Jego naturalnym siedliskiem są gęsto porośnięte, wiecznie zielone lasy tropikalne z podszytem bambusowym, do wys. 1000 m n.p.m.
Występowanie: Malezja, Borneo, Półwysep Indochiński

samiec
Długość ciała: 65-70 cm
Długość skrzydła: 25-30 cm
Masa ciała: 1,8-2,6 kg
samica
Długość ciała: 56-57 cm
Długość skrzydła: 23-27 cm
Masa ciała: 1,8-2,6 kg

Feuerrückenfasan (DE)

łac. Lophura ignita, Shaw, 1798
Aus den 50 auf der Welt vorkommenden Fasanenarten gilt der Feuerrückenfasan, neben dem Goldfasan, als ein der schönsten. Der zweite Teil des lateinischen Namens dieser Vogelart stammt vom Wort ignis, was Feuer bedeutet. Dies bezieht sich wahrscheinlich auf die Färbung vom Rücken, Bauch und Schwanz des Männchens, die an Flammen erinnert. Der natürliche Lebensraum dieses Fasans sind dicht bewachsene, immergrüne Tropenwälder mit Bambus-Unterholz, bis zu einer Höhe von 1000 m ü.M.
Vorkommen: Malaysia, Borneo, Indochinesische Halbinsel

Männchen
Körperlänge: 65-70 cm
Flügellänge: 25-30 cm
Körpermasse: 1,8–2,6 kg
Weibchen
Körperlänge: 54-63 cm
Flügellänge: 23-27 cm
Körpermasse: 1,8–2,6 kg

Bornean crested fireback (EN)

łac. Lophura ignita, Shaw, 1798
Of the 50 pheasant species in the world, the crested fireback is considered among the very most beautiful, right next to the golden pheasant. The second part of the Latin name of this species comes from the word ignis, which means fire. It probably refers to the colouring of the male’s back, belly and tail, which resembles flames. Their natural habitat consists of densely overgrown tropical forests with bamboo li-ning up to 1000 m above sea level.
Distribution: Malaysia, Borneo, Mainland Southeast Asia

male
body length: 65-70 cm
wing length: 25-30 cm
body mass: 1,8–2,6 kg
female
body length: 54-63 cm
wing length: 23-27 cm
body mass: 1,8–2,6 kg

Kiściec annamski (PL)

łac. Lophura edwardsi, Oustalet, 1896
Zamieszkuje wschodnie zbocza górskie Wietnamu na wysokości do 600 m n.p.m., porośnięte gęstymi lasami i z ograniczonym nasłonecznieniem. Przez kilkadziesiąt lat uważany był za gatunek wymarły, jednak został ponownie odkryty w 2000 r. w lasach środkowego Wietnamu. Europejskie ogrody zoologiczne realizują dla tego bażanta Europejski Program Ochrony Zwierząt (EEP) w ramach Europejskiego Stowa-rzyszenia Ogrodów Zoologicznych i Akwariów (EAZA).
Występowanie: środkowy Wietnam

samiec
Długość ciała: ok. 65 cm
Długość skrzydła: 22–24 cm
Masa ciała: ok. 1,42 kg
samica
Długość ciała: ok. 58 cm
Długość skrzydła: 21–22 cm
Masa ciała: ok. 1,05 kg

Edwardsfasan (DE)

łac. Lophura edwardsi, Oustalet, 1896
Er bewohnt östliche Berghänge Vietnams auf einer Höhe von bis zu 600 m ü.M., wo es dichte Wälder gibt und die Besonnung begrenzt ist. Über mehrere Jahrzehnte galt der Edwardsfasan als ausgestorben, wurde jedoch im Jahr 2000 in den Wäldern Zentralvietnams erneut entdeckt. Europäische Tierparks realisieren für diesen Vogel das Europäische Erhaltungszuchtprogramm (EEP) im Rahmen der European Association of Zoos and Aquaria (EAZA).
Vorkommen: Zentralvietnam

Männchen
Körperlänge: ca. 65 cm
Flügellänge: 22–24 cm
Körpermasse: ca. 1,42 kg
Weibchen
Körperlänge: ca. 58 cm
Flügellänge: 21–22 cm
Körpermasse: ca. 1,05 kg

Edwards’s pheasant (EN)

łac. Lophura edwardsi, Oustalet, 1896
It inhabits eastern mountain slopes of Vietnam at an altitude of up to 600 m above sea level, overgrown with dense forests, where the amount of sunshine is limited. For a number of decades, Edwards’s pheasant was considered to be extinct, but in the year 2000 it was rediscovered in the forests of Central Vietnam. European zoological gardens are implementing the European Endangered Species Programme (EEP) for this pheasant as a part of the European Association of Zoos and Aquaria (EAZA).
Distribution: Middle Vietnam

male
body length: ca. 65 cm
wing length: 22–24 cm
body mass: ca. 1,42 kg
female
body length: ca. 58 cm
wing length: 21–22 cm
body mass: ca. 1,05 kg

Bażant złocisty (PL)

łac. Chrysolophus pictus, Linnaeus, 1758
Jest najbardziej kolorowy ze wszystkich gatunków bażantów. Wielu ornitologów uważa, że to jeden z najpiękniejszych ptaków na świecie. Dzień spędza na ziemi w poszukiwaniu pożywienia, noc natomiast wysoko na drzewie. Trudno zaobserwować ten gatunek w jego naturalnym gęstym i ciemnym środowisku, dlatego też niewiele wiadomo o jego zachowaniu w naturalnych warunkach.
Występowanie: wysokogórskie lasy środkowej i zachodniej części Chin na wysokości 2000 m n.p.m.

samiec
Długość ciała: 90–105 cm
Długość skrzydła: 19–21 cm
Masa ciała: 0,6–0,75 kg
samica
Długość ciała: 60–80 cm
Długość skrzydła: 16–19 cm
Masa ciała: 0,55–0,7 kg

Goldfasan (DE)

łac. Chrysolophus pictus, Linnaeus, 1758
Es ist die bunteste aller Fasanenarten. Viele Ornithologen glauben, dass Goldfasan einer der schönsten Vögel der Welt ist. Während des Tages sucht er nach Nahrung auf dem Boden und in der Nacht steht er hoch im Baum. Es ist schwierig, diese Art in ihrer natürlichen dunklen und dichten Umwelt zu beobachten, weshalb wenig über ihr Verhalten unter natürlichen Bedingungen bekannt ist.
Vorkommen: Hochgebirgswälder Zentral- und Westchinas auf einer Höhe von 2000 m ü.d.M.

Männchen
Körperlänge: 90–105 cm
Flügellänge: 19–21 cm
Körpermasse: 0,6–0,75 kg
Weibchen
Körperlänge: 60–80 cm
Flügellänge: 16–19 cm
Körpermasse: 0,55–0,7 kg

Golden pheasant (EN)

łac. Chrysolophus pictus, Linnaeus, 1758
It is the most colourful of all pheasant species. Many ornithologists believe it to be one of the most beautiful birds in the world. The golden pheasant spends the day on the ground in search of food, while during the night it sits high in a tree. It is difficult to observe this species in its preferred dense and dark environment, wherefore little is known about its behaviour in natural conditions.
Distribution: mountain forests of central and western China at an altitude of 2000 m.a.s.l.

male
body length: 90–105 cm
wing length: 19–21 cm
body mass: 0,6–0,75 kg
female
body length: 60–80 cm
wing length: 16–19 cm
body mass: 0,55–0,7 kg

Bażant miedziany (PL)

łac. Syrmaticus soemmerringii, Temminck, 1830
Jest to gatunek endemiczny, występujący tylko w Japonii, gdzie opisano pięć podgatunków. W lubiń-skim ogrodzie zoologicznym znajduje się podgatunek Syrmaticus soemmerringii soemmerringii, który jest jednym z najrzadziej spotykanych bażantów w hodowlach na świecie. Hodowana przez nas para jest obecnie jedyną w polskich ogrodach zoologicznych.
Występowanie: Japonia

samiec
Długość ciała: ok. 110 cm
Długość skrzydła: 21,5–23 cm
Masa ciała: ok. 0,91 kg
samica
Długość ciała: ok. 62 cm
Długość skrzydła: 21 cm
Masa ciała: 0,55–0,65 kg

Kupferfasan (DE)

łac. Syrmaticus soemmerringii, Temminck, 1830
Es ist eine endemische Fasanenart; sie kommt nur in Japan vor, wo fünf Unterarten beschrieben wurden. In unserem Tiergarten gibt es die Subspezies Syrmaticus soemmerringii soemmerringii, eine der am seltensten in Zucht vorkommenden Fasanenarten der Welt. Das von uns gezüchtete Paar ist derzeit das einzige Kupferfasanenpaar unter polnischen Zoos.
Vorkommen: Japan

Männchen
Körperlänge: ok. 110 cm
Flügellänge: 21,5–23 cm
Körpermasse: ca. 0,91 kg
Weibchen
Körperlänge: ok. 62 cm
Flügellänge: 21 cm
Körpermasse: 0,55–0,65 kg

Copper pheasant (EN)

łac. Syrmaticus soemmerringii, Temminck, 1830
It is an endemic species found only in Japan, where five subspecies have been described. In our zoo you can see the subspecies Syrmaticus soemmerringii soemmerringii, which is one of the rarest pheasants found in breeding around the world. The pair kept by us are currently the only copper pheasants in Polish zoos.
Distribution: Japan

male
body length: ok. 110 cm
wing length: 21,5–23 cm
body mass: ca. 0,91 kg
female
body length: ok. 62 cm
wing length: 21 cm
body mass: 0,55–0,65 kg

Bażant królewski (PL)

łac. Syrmaticus reevesii, Gray, 1829
Ptaki te zamieszkują rzadkie lasy mieszane i liściaste z podszytem krzewiastym, na wyżynach
i w górach od 300 do 2000 m n.p.m. Podobnie jak wszystkie bażanty, noce spędzają w koronach drzew, chociaż nie są zbyt sprawne w locie (za sprawą ogona, który jest najdłuższy ze wszystkich gatunków bażantów na świecie, przekraczając długość nawet 2 m).
Występowanie: środkowe i północne Chiny

samiec
Długość ciała: 200 cm (w tym 160 cm ogon)
Długość skrzydła: 60-65 cm
Masa ciała: ok. 1,5 kg
samica
Długość ciała: 75 cm
Długość skrzydła: 60-65 cm
Masa ciała: ok. 0,95 kg

Königsfasan (DE)

łac. Syrmaticus reevesii, Gray, 1829
Der Königsfasan bewohnt lichte Misch- und Laubwälder mit buschiger Streu auf Hochebenen und in Bergen, von 300 bis zu 2000 m ü.d.M. Wie alle Fasane, verbringt er Nächte in Baumkronen, obwohl er im Flug nicht sehr effizient ist; der Grund dafür ist sein Schwanz, der mit einer Länge von sogar 2 m der längste unter allen Fasanenarten der Welt ist.
Vorkommen: Zentral- und Nordchina

Männchen
Körperlänge: 200 cm (160 cm Schwanz)
Flügellänge: 60-65 cm
Körpermasse: ca. 1,5 kg
Weibchen
Körperlänge: 75 cm
Flügellänge: 60-65 cm
Körpermasse: ca. 0,95 kg

Reeves’s pheasant (EN)

łac. Syrmaticus reevesii, Gray, 1829
The Reeves’s pheasant inhabits thin mixed and deciduous forests with shrubby undergrowth in highlands and mountains at heights from 300 to 2000 metres above sea level. Like all pheasants, it spends nights in tree crowns, although it is not very capable in flight due to its tail, which is the longest out of all pheasant species in the world,
exceeding even 2 metres.
Distribution: Central and Northern China

male
body length: 200 cm (160 cm tail)
wing length: 60-65 cm
body mass: ca. 1,5 kg
female
body length: 75 cm
wing length: 60-65 cm
body mass: ca. 0,95 kg

Bażant himalajski (PL)

łac. Catreus wallichii, Hardwicke, 1827
Żyje na stromych stokach, w wysokich trawach i zaroślach na wys. 1100–3300 m n.p.m. Nigdy nie zaobserwowano w naturze osobników tego gatunku pijących wodę. Cała populacja gatunku wynosi 4–6 tys. osobników, dlatego ptaki te uznane są za zagrożone wyginięciem. W miejscach ich występowania utworzono parki narodowe, wprowadzono zakaz polowań oraz podejmowane są próby reintrodukcji.
Występowanie: środkowe i zachodnie Himalaje, Nepal, Indie, Pakistan, Tybet, Bhutan

samiec
Długość ciała: 90–112 cm
Długość skrzydła: 23,5–27 cm
Masa ciała: 1,25–1,8 kg
samica
Długość ciała: 61–67 cm
Długość skrzydła: 23,5–27 cm
Masa ciała: 0,9–1,36 kg

Wallichfasan (DE)

łac. Catreus wallichii, Hardwicke, 1827
Er besiedelt Berghänge, hohen Gras und Gestrüppe auf Höhen zwischen 1100 und 3300 m ü.d.M. Wallichfasane wurden nie im Wilden betrachtet, Wasser trinkend. Der Gesamtbestand dieser Spezies wird auf 4000–6000 Vögel geschätzt. Darum werden diese Fasane als gefährdet bezeichnet. An Orten, wo sie leben, wurden Nationalparke angelegt, es gilt dort Jagdverbot und es werden Versuche zur Auswilderung geführt.
Vorkommen: Zentral- und Westhimalaya, Nepal, Indien, Pakistan, Tibet, Bhutan

Männchen
Körperlänge: 90–112 cm
Flügellänge: 23,5–27 cm
Körpermasse: 1,25–1,8 kg
Weibchen
Körperlänge: 61–67 cm
Flügellänge: 23,5–27 cm
Körpermasse: 0,9–1,36 kg

Cheer pheasant (EN)

łac. Catreus wallichii, Hardwicke, 1827
It lives on steep slopes as well as in tall grasses and thickets, at altitudes between 1100 and 3300 m above sea level. Never have any cheer pheasants been observed drinking water in natural conditions. The entire population counts 4–6 thousand individuals, therefore these birds are considered endangered. In their natural habitats, national parks have been established, hunting has been banned and attempts are being made to reintroduce cheer pheasants.
Distribution: central and western Himalayas, Nepal, India, Pakistan, Tibet, Bhutan

male
body length: 90–112 cm
wing length: 23,5–27 cm
body mass: 1,25–1,8 kg
female
body length: 61–67 cm
wing length: 23,5–27 cm
body mass: 0,9–1,36 kg

Bażant diamentowy (PL)

łac. Chrysolophus amherstiae, Leadbeater, 1829
Jest jednym z najchętniej hodowanych bażantów, ze względu na piękny wygląd i stosunkowo małe wymagania. Gatunek ten zasiedla wysokogórskie lasy, rozległe krzewy i zarośla bambusowe. Żyje w stadach. W Anglii bażanty diamentowe, które zdołały uciec z hodowli, utworzyły kilka zdziczałych populacji.
Występowanie: Tybet, Chiny, Mjanma

samiec
Długość ciała: 105–120 cm
Długość skrzydła: 20–23 cm
Masa ciała: ok. 1,1 kg
samica
Długość ciała: 60–80 cm
Długość skrzydła: 18–20 cm
Masa ciała: ok. 0,8 kg

Diamantfasan (DE)

łac. Chrysolophus amherstiae, Leadbeater, 1829
Aufgrund seines schönen Aussehens und der Anspruchslosigkeit in der Pflege ist der Diamantfasan einer der am meisten gezüchteten Fasane. Er kommt in Hochgebirgswäldern vor, sowie im Buschwerk und Bambusdickichten.
Er lebt in Schwärmen. In England schufen die Diamantfasanen, denen es gelang, der Zucht zu entkommen, einige wilde Populationen.
Vorkommen: Tibet, China, Myanmar

Männchen
Körperlänge: 105–120 cm
Flügellänge: 20–23 cm
Körpermasse: ca. 1,1 kg
Weibchen
Körperlänge: 60–80 cm
Flügellänge: 18–20 cm
Körpermasse: ca. 0,8 kg

Lady Amherst’s pheasant (EN)

łac. Chrysolophus amherstiae, Leadbeater, 1829
Due to its beautiful appearance and small needs it is one of the most commonly bred pheasants. The species inhabits high mountain forests, extensive bushes and bamboo thickets. It lives in bouquets. In England, Lady Amherst’s pheasants that have managed to escape from breeding, have formed several feral populations.
Distribution: Tibet, China, Myanmar

male
body length: 105–120 cm
wing length: 20–23 cm
body mass: ca. 1,1 kg
female
body length: 60–80 cm
wing length: 18–20 cm
body mass: ca. 0,8 kg

Bażant birmański (PL)

łac. Syrmaticus humiae, Hume, 1881
Zamieszkuje otwarte, suche lasy (głównie dębowe i sosnowe) oraz przerywane zaroślami i tra-
wiastymi polanami rejony górskie do wysokości 3000 m n.p.m. Podobnie jak u wielu gatunków bażantów Azji Wschodniej, jego liczebność ciągle maleje w wyniku utraty siedlisk spowodowanej intensyfikacją rolnictwa. Zagrożeniem są również częste polowania prowadzone przez górskie plemiona, które zamieszkują ten sam obszar.
Występowanie: południowo-zachodnie Chiny, północna Mjanma, Indie, Tajlandia

samiec
Długość ciała: 90 cm
Długość skrzydła: 20,5–22,5 cm
Masa ciała: 0,97–1,08 kg
samica
Długość ciała: 60 cm
Długość skrzydła: 20–21 cm
Masa ciała: 0,65–0,85 kg

Burmafasan (DE)

łac. Syrmaticus humiae, Hume, 1881
Der Burmafasan lebt in offenen, trockenen Wäldern (vor allem Eichen- und Kiefernwälder), sowie auf mit Dickicht und Gras zugewachsenen Berggebieten bis zur Höhe von 3000 m ü.d.M. Wie bei vielen ostasiatischen Fasanenarten, nimmt seine Zahl ständig ab, aufgrund des durch Intensivierung der Landwirtschaft verursachten Verlustes des Lebensraums. Jagd durch Bergstämme, die auf den gleichen Gebieten leben, ist ebenfalls eine Bedrohung.
Vorkommen: Südwestchina, Nordmyanmar, Indien, Thailand

Männchen
Körperlänge: 90 cm
Flügellänge: 20,5–22,5 cm
Körpermasse: 0,97–1,08 kg
Weibchen
Körperlänge: 60 cm
Flügellänge: 20–21 cm
Körpermasse: 0,65–0,85 kg

Mrs. Hume’s pheasant (EN)

łac. Syrmaticus humiae, Hume, 1881
It inhabits open, dry forests (mainly oak and pine) as well as mountain areas covered with thickets and grassy clearings up to an altitude of 3000 m above sea level. Like many other pheasant species in East Asia, Hume’s pheasant population is decreasing as a result of habitat loss caused by the intensification of agriculture. Frequent hunting by mountain tribes that inhabit the same area is also a threat.
Distribution: southwestern China, northern Myanmar, India, Thailand

male
body length: 90 cm
wing length: 20,5–22,5 cm
body mass: 0,97–1,08 kg
female
body length: 60 cm
wing length: 20–21 cm
body mass: 0,65–0,85 kg

Bażant Łowny (PL)

łac. Phasianus colchicus, Linnaeus, 1758
Za miejsce pierwotnego pochodzenia bażanta uważa się tereny współczesnej Gruzji, chociaż występuje na rozległym obszarze Azji. Do Polski przywieziony został w XVI w. Do tej pory jest hodowany i wypuszczany na wolność przez koła łowieckie. Gdyby zaniechano powyższych działań, polska populacja prawdopodobnie wymarłaby.
Występowanie: na wschód od Morza Czarnego, od Kaukazu do Chin; introdukowany w Europie, Ameryce Północnej, na Tasmanii i w Nowej Zelandii

samiec
Długość ciała: 70–90 cm
Długość skrzydła: 25–27 cm
Masa ciała: 0,75–1,9 kg
samica
Długość ciała: 50–60 cm
Długość skrzydła: 21–22 cm
Masa ciała: 0,6–1,4 kg

Fasan (DE)

łac. Phasianus colchicus, Linnaeus, 1758
Als Ursprungsort dieses Fasans gilt das Gebiet des gegenwärtigen Georgiens, obwohl er auf vielen Gebieten Asiens vorkommt. Er wurde im 16. Jahrhundert nach Polen gebracht und wird immer noch von Jägervereinen gezüchtet und freigegeben. Wenn die oben genannten Einführungsmaßnahmen aufgegeben würden, würde die polnische Fasanenpopulation wahrscheinlich aussterben.
Vorkommen: östlich des Schwarzen Meeres, vom Kaukasus bis China; eingeführt in Europa und Nordamerika, auf Tasmanien und in Neuseeland

Männchen
Körperlänge: 70–90 cm
Flügellänge: 25–27 cm
Körpermasse: 0,75–1,9 kg
Weibchen
Körperlänge: 50–60 cm
Flügellänge: 21–22 cm
Körpermasse: 0,6–1,4 kg

Common pheasant (EN)

łac. Phasianus colchicus, Linnaeus, 1758
The common pheasant is thought to originate from the territory of modern Georgia, although it can be found at
a very large area in Asia. It was introduced in Poland in the 16th century and it has been continually bred and released into the wild by hunting associations. Should such actions be abandoned, the Polish common pheasant population would most probably die out.
Distribution: east of the Black Sea, from the Caucasus to China; introduced in Europe, North America, Tasmania, and New Zealand

male
body length: 70–90 cm
wing length: 25–27 cm
body mass: 0,75–1,9 kg
female
body length: 50–60 cm
wing length: 21–22 cm
body mass: 0,6–1,4 kg

Argus Malajski (PL)

łac. Argusianus argus, Linnaeus, 1766
Nazwa tego gatunku pochodzi od stuokiego olbrzyma z mitologii greckiej: Argosa. Ma to związek z rysunkami na piórach, które przypominają oczy. Samce posiadają bardzo długi ogon, w którym najdłuższe są dwie środkowe sterówki. Tańce godowe argusów należą do najbardziej spektakularnych w ptasim świecie.
Występowanie: Półwysep Malajski, Wietnam, Sumatra, Borneo, południowo-zachodnia Tajlandia

samiec
Długość ciała: 160–203 cm
Długość skrzydła: 80–100 cm
Masa ciała: 2–2,6 kg
samica
Długość ciała: 72–76 cm
Długość skrzydła: 30–35 cm
Masa ciała: 1,6–1,7 kg

Argusfasan (DE)

łac. Argusianus argus, Linnaeus, 1766
Sein Name stammt von den Augenflecken auf den Federn: Argus ist in der griechischen Mythologie ein vieläugiger Riese. Das Männchen hat einen sehr langen Schwanz, in dem die zwei Mittel-Handschwingen am längsten sind. Der Paarungstanz der Argusfasanen gehört zu den spektakulärsten in der Vogelwelt.
Vorkommen: Malaiische Halbinsel, Vietnam, Sumatra, Borneo, Südwestthailand

Männchen
Körperlänge: 160–203 cm
Flügellänge: 80–100 cm
Körpermasse: 2–2,6 kg
Weibchen
Körperlänge: 72–76 cm
Flügellänge: 30–35 cm
Körpermasse: 1,6–1,7 kg

Great argus (EN)

łac. Argusianus argus, Linnaeus, 1766
The name of this species comes from the hundred-eyed giant from Greek mythology, Argus, and is related to the pattern on the feathers that resembles eyes. The male has a very long tail, in which the two middle rectrices are the longest. Great argus’ courtship displays are among the most spectacular in the bird world.
Distribution: Malay Peninsula, Vietnam, Sumatra, Borneo, southwestern Thailand

male
body length: 160–203 cm
wing length: 80–100 cm
body mass: 2–2,6 kg
female
body length: 72–76 cm
wing length: 30–35 cm
body mass: 1,6–1,7 kg